کوروش بزرگ
کوروش دوم (زادهٔ حدود ۵۷۵ پ.م - درگذشته ۵۳۰ پ.م)، که بیشتر با نام کوروش بزرگ شناخته میشود، بنیانگذار و نخستین شاه امپراتوری هخامنشی بود. او با گسترش قلمرو خود از رود سند تا دریای اژه، بزرگترین امپراتوری تا آن زمان را بنا کرد.
کوروش به دلیل سیاستهای انساندوستانه و مدارای نسبت به مغلوبین، به ویژه در بازپسگیری بابل و آزادسازی یهودیان از اسارت، شهرت یافت. [۱]
پیشزمینه و عصر کودکی
کوروش فرزند کمبوجیه یکم (شاه پارس) و ماندان، دختر آستیاگes (شاه ماد) بود. روابط پیچیده میان مادها و پارسان در نهایت به قیام کوروش علیه پدربزرگش آستیاگes انجامید.
فتوحات
نخستین گام کوروش، متحد کردن قبایل پارس بود. سپس در نبردی که حدود ۵۵۰ پ.م رخ داد، مادها را شکست داد و پایتخت خود را به پاسارگاد منتقل کرد. پس از آن، لیدیه (در آناتولی) و بابل را فتح کرد. [۲]
- پیروزی بر مادها: وحدت ایران زیر فرمان کوروش.
- فتح بابل: ۵۳۹ پ.م، پایان حکومت نئو-بابلی.
میراث و منشور کوروش
منشور کوروش (یا استوانه کوروش) سندی است که در آن کوروش اعلام میکند که بابل را به عنوان نمایندهٔ مردم و نه فاتح ویرانگر فتح کرده است. این منشور را «نخستین منشور حقوق بشر» نامیدهاند. [۳]
پانویس
- بری، تاریخ ایران (کمبریج)، جلد.
- هرودوت، تاریخ، کتاب اول.
- عیسی بن مopp، تاریخ کلیسا.